İnsanlar konuşuyorlar. Kim olduklarını ve insanların hayatlarındaki konumlarını bilmeden konuşuyorlar. Bu insanlık tarihinde hep görülen bir vak'a. Henüz herkes ibret alabilmiş değil. Çoğu, sonuçları tecrübe etse bile durmayacak, biliyorum. Bir başkasına dolanacaklar sonra belki, bir şekilde yıkmaya, zehirlemeye çalışacaklar yeniden.
İsimleri, görünüşleri, düşünceleri umurumda olmadı hiç. Mutluluğun, insanlara dokunmasını anlayamadım. Anlamak istemedim, onların fikirlerinin beynimde yer etmesine izin vermedim. İnsanlar gülümsüyorken rahatsız olmadım.
Uzun yıllara dayanan tecrübeye sahip olduğumu asla iddia etmiyorum ama insanları tanıdım, akışına bıraktım. Her zaman iyi niyetli olmaya, pozitif bakmaya çalıştım. O olmadı sustum göre göre. Dibimde konuşulanlara, arkamdan söylenenlere, gözlemlediklerime göz yumdum. Durur diye. Bekledim. Sonunda irin durduğu yerde kalmadı hiçbir zaman. Hep patladı. Sonuçta oluşan durumu zafer olarak görmedim, kayıptı hepsi. Öznel kaybım değildi, sadece her şey seyrinde ve sorunsuz giderken boşuna yaşanan gerginlikti, herkes için. Olacağını bilsem bile durmasını istiyordum sürecin. Azalarak bitmesini. Galip gelemediler, yapamadılar, yapamayacaklar da. Yıprandılar.
Sadece şunu söylemek istiyorum; eğer bugüne kadar sustuysam olayların bir şekilde rayına oturmasını beklediğimden. Benim de söyleyeceklerim var yoksa. Kör, sağır ve dilsiz değilim. Bugüne kadar benzerleriniz oldu hep. Bakın hala buradayım ve fazlasıyla mutlu olmaya devam ediyorum. Durduramadınız, gücünüz yetmedi.
Not: Bugüne kadar beni mutluluğu ile gülümseten aynı şekilde benim mutluluğumdan haz alan ve buna katkısı olan herkes, iyi ki olmuşsunuz. Sizi seviyorum.
